سید کامل امامی زنبیل مشهور و متخلص به «ئاوات» (۱۲۸۲ روستای زنبیل سقز – ۱۳۶۸)، از برجستهترین شاعران غزلسرای کلاسیک کُرد، ادیب فرزانه، خطاط و عارفی روشنضمیر بود که اشعارش از زیباترین نمونههای غنایی و عرفانی ادبیات مکریان محسوب میشود.
خاستگاه و خاندان علمی زنبیل سقز
سید کامل در سال ۱۲۸۲ خورشیدی در روستای تاریخی زنبیل از توابع شهرستان سقز در خاندانی از سادات جلیلالقدر و مشایخ طریقت پا به عرصه گیتی نهاد. پدرش سید محمدباقر و جدش حاج سید عبدالکریم زنبیلی، از اقطاب سرشناس تصوف و کانونهای علمی و دینی منطقه بودند. وی در محضر دانشمندان بزرگ عهد خود، ادبیات عربی، فارسی، فقه، اصول و عرفان اسلامی را آموخت و به زبانهای کردی، فارسی و عربی تسلطی شگرف یافت.
سبک شعری دیوان «ئاوات»
تخلص شعری او «ئاوات» به معنی «آرزو و امید» بود. دیوان اشعار وی آمیزهای مسحورکننده از عشق عرفانی، توصیف زیباییهای طبیعت سرسبز کردستان و زاگرس، پندهای اخلاقی و مفاهیم بلند اجتماعی است. او در قالب غزل به پیروی از نالی، محوی و حافظ شیرازی آثاری خلق کرد که به سبب موسیقی دلنشین کلمات، بارها توسط بزرگترین هنرمندان و خوانندگان کردستان به تصنیفهای ماندگار موسیقایی تبدیل شده است.
پیوند نزدیک با نخبگان ادبی کردستان
سید کامل امامی به سبب طبع ظریف و اخلاق ستودهاش، مورد احترام تام و تمام دیگر قلههای ادب کردستان همچون استاد هژار، استاد هیمن موکریانی و استاد عباس حقیقی بود. نامهها و اخوانیات منظوم میان ئاوات و هژار و هیمن، از گنجینههای کمنظیر مکاتبات ادبی معاصر به شمار میروند.
وفات و جاودانگی یاد و نام
این عارف و شاعر والامقام سرانجام پس از عمری پربرکت و آفرینش صدها غزل نغز و ماندگار در سال ۱۳۶۸ در سن ۸۶ سالگی چشم از جهان فروبست. دیوان او با تصحیحهای متعدد تاکنون بارها تجدید چاپ شده و چراغ راه ادبدوستان است.