در دل رشتهکوههای سر به فلک کشیده زاگرس شمالی، جایی که آبهای زلال چهلچشمه راهی دشتهای حاصلخیز موکریان میشوند، کهنشهری آرمیده است که نامش با رازهای تمدنهای مانایی، سکایی و مادی درآمیخته است. سقز تنها یک نقطه جغرافیایی بر نقشه غرب ایران نیست؛ بلکه موزهای زنده از زیست پیوسته انسان در طول بیش از سه هزاره و گذرگاهی سرنوشتساز در تاریخ فلات ایران است. در این پژوهش مستند، لایههای تاریخی، ریشهشناسی نام، جغرافیای طبیعی و هویت اجتماعی دومین شهر پرجمعیت کردستان را واکاوی میکنیم.
سقز کجاست؟ موقعیت جغرافیایی و سیمای اقلیمی
شهرستان سقز در شمال غربی فلات ایران و در بخش شمالی استان کردستان قرار گرفته است. از لحاظ تقسیمات جغرافیایی و منطقهای، سقز در موقعیت عرض جغرافیایی ۳۶ درجه و ۱۴ دقیقه شمالی و طول جغرافیایی ۴۶ درجه و ۱۶ دقیقه شرقی واقع شده و به عنوان پلی استراتژیک میان استانهای کردستان و آذربایجان غربی شناخته میشود.
این شهر از شمال با شهرستان بوکان، از غرب با شهرستان کوهستانی و مرزی بانه و اقلیم کردستان عراق، از شرق با دیواندره و از جنوب با شهرستان مریوان هممرز است. این پیوند جغرافیایی، از دیرباز سقز را به کانون بازرگانی، گذرگاه کاروانهای تجاری میان بینالنهرین و فلات مرکزی ایران و قطب مواصلاتی غرب کشور تبدیل کرده است.
۱,۴۹۶ متر
۱۶۵,۲۵۸ نفر
کوهستانی و سردسیر
حوضه آبریز زرینهرود
اقلیم سقز متأثر از تودههای هوای مدیترانهای و توپوگرافی کوهستانی زاگرس، نیمهخشک و شدیداً سردسیر است. زمستانهای سقز طولانی، پربرف و سوزناک بوده و گاه دما تا ۲۵ درجه زیر صفر افت میکند؛ به طوری که تعداد روزهای یخبندان سالانه در ایستگاه سینوپتیک شهر به بیش از ۱۲۰ روز میرسد. در نقطه مقابل، بهارهای پرشکوه و معتدل با خروش جویبارهای کوهستانی، و تابستانهای ملایم و خنک، این بومزیست را به یکی از مطبوعترین مقاصد ییلاقی ایران بدل ساخته است.
نقش کوهستان جاقل و شاهرگ چم سقز در شکلگیری سیمای زیستی
دو عنصر طبیعی سیمای جغرافیایی شهر سقز را تعریف میکنند:
- کوه جاقل (بام سقز): این کوهستان تماشایی با ارتفاع ۲,۷۳۰ متر در فاصله ۲ کیلومتری شمال غربی شهر، چونان بارویی طبیعی از دیرباز حافظ شهر در برابر بادهای گزنده شمالی بوده و امروزه کانون پیادهروی همگانی و نماد اراده مردم شهر است. برای آشنایی دقیق با مسیر صعود، گزارش تفصیلی کوهستان جاقل و بام تاریخی سقز را مطالعه کنید.
- رودخانه چم سقز (سقزچای): این رود پرخروش که از ارتفاعات مرزی وزنه و کیلهشین سرچشمه میگیرد، درست از میانه شهر عبور میکند. «چم سقز» نه تنها بافت شهری را به دو نیمه شمالی و جنوبی پیوند داده، بلکه در قالب پیادهراه ساحلی و پل معلق چم سقز یکی از سرزندهترین تفرجگاههای عمومی غرب کشور را پدید آورده است. چم سقز در ادامه مسیر خود یکی از دو شاخه اصلی تغذیهکننده دریاچه ارومیه (از طریق زرینهرود) را تشکیل میدهد.

رودخانه دائمی چم سقز؛ شاهرگ هیدروگرافی که از قلب بافت مسکونی و باستانی شهر عبور میکند.
ریشهشناسی نام سقز؛ فرضیه سکاها در ترازوی نقد علمی
درباره وجه تسمیه و ریشه واژه «سقز» (در کردی: سهقز / Seqiz)، مناقشات زبانشناختی و تاریخی متعددی در میان خاورشناسان و پژوهشگران تاریخ محلی مطرح شده است. بررسی بیطرفانه منابع نشان میدهد که باید فرضیههای تاریخی معتبر را از باورهای فولکلور عامیانه تفکیک نمود:
۱. فرضیه استقرار قوم سکا (سکز / اسکیتیا)
مقبولترین فرضیه در تاریخنگاری مدرن خاورمیانه، نام سقز را برگرفته از حضور قوم آریاییتبار «سکاها» (Scythians یا Sakas) در سده هفتم پیش از میلاد (حدود ۶۵۰ تا ۶۲۵ ق.م) میداند.
به گواه سالنامههای سلطنتی آشور و نوشتههای هرودوت مورخ یونانی، قبایل چابکسوار سکایی به رهبری پادشاهی چون «پارتاتوا» (پروتوتیا) پس از عبور از قفقاز به قلمرو مانا و ماد تاختند و به مدت ۲۸ سال بر بخشهای وسیعی از شمال غرب ایران و غرب آسیا فرمان راندند.
پژوهشگران نامداری چون ایگور دیاکونوف در کتاب بنیادین «تاریخ ماد» و رومن گیرشمن باستانشناس فرانسوی تأکید دارند که پایتخت یا مرکز استقرار فرمانروایان سکایی در مجاورت دژ زیویه و همین دشت سقز بوده است. از این رو، منطقه را «سکاوند» یا «ساکیز» (مکان سکاها) نامیدند که در گذر تطور آوایی زبانهای ایرانی کهن و میانه به «سقز» بدل شده است.
۲. فرضیه نامهای باستانی مانایی و کتیبههای آشوری
گروهی دیگر از پژوهشگران، به ثبت نام شهرهای پادشاهی مانا در کتیبههای «سارگون دوم» و «آشوربانیپال» اشاره میکنند؛ از جمله نامهای باستانی چون «ایزیرتو» (پایتخت مانا)، «زیکیرتو» و قلعههای استقراری زاگرس. بر اساس این دیدگاه، حتی اگر نام شهر مستقیماً از سکاها اخذ نشده باشد، نشانگر تلفیق بومی هویت زبان هوری-مانایی با گویشهای آریایی آغازین منطقه است.
۳. نقد باور عامیانه صمغ درخت بنه (سقز کوهی)
در باورهای عامیانه متأخر، گاه نام شهر را به صمغ معطر درخت بنه کوهی (ون / قزووان) نسبت میدهند که در گویش فارسی معاصر «سقز» خوانده میشود. با این حال، زبانشناسان تاریخی تأکید میکنند که این انطباق صرفاً یک تجانس واژگانی ثانویه است؛ چرا که در گویش کردی بومی منطقه، برای صمغ درخت بنه واژه اصیل «بنهشت» (بنێشت) یا «بنهشت قهزووان» به کار میرود و نام تاریخی شهر، قدمتی بسیار فراتر از پیدایش این کاربرد ثانویه در متون فارسی دوران صفوی دارد.
«سقز یکی از نایابترین شهرهایی است که شناسنامه هویتی آن پیوندی ناگسستنی با کاوشهای باستانشناسی زیویه و کرفتو دارد. اگرچه هرودوت از سلطه سکاها بر ماد یاد میکند، اما کشفیات تپه زیویه نشان داد که سقز پیش از ورود سکاها، مرکز فرهنگی درخشان پادشاهی مانا بوده و هنر سکایی در این بوته بومی پالایش یافته و به بلوغ رسیده است.»
دوران باستان؛ گهواره تمدن ماناها و شکوه دژ زیویه
پرشکوهترین فصل در باستانشناسی خاورمیانه، بیتردید متعلق به فرهنگ زیویه است. در فاصله ۴۲ کیلومتری جنوبشرقی سقز، تپه عظیمی به ارتفاع بیش از ۱۰۰ متر سر برآورده که بر فراز آن، بقایای دژ حکومتی ۳۰۰۰ ساله با دیوارهای خشتی عظیم، تالار ستوندار ۲۰ ستونی و پلههای تراشخورده سنگی خودنمایی میکند.
برای بررسی جزئیات معماری این دژ شگفتانگیز، میتوانید مقاله پژوهشی رازهای مهندسی و معماری ۳۰۰۰ ساله در دژ باستانی زیویه سقز و صفحه پایگاه میراث ملی قلعه باستانی زیویه سقز را مشاهده فرمایید.

باروهای خشتی و معماری سه اشکوبه دژ زیویه سقز؛ میراث هزاره اول پیش از میلاد.
کشف تصادفی «گنجینه زیویه» در اواخر دهه ۱۳۲۰ خورشیدی، جامعه باستانشناسی جهانی را در حیرت فرو برد. پلاکهای زرین با نقش جانوران بالدار اساطیری، عاجهای کندهکاری شده با صحنههای نبرد آشوری-مانایی و سرپیکانهای مفرغی نشان داد که هنرمندان ساکن این خطه، در ترکیب و پالایش عناصر هنری میانرودان، زاگرس و استپهای شمالی نقشی پیشرو داشتهاند. امروزه شاهکارهای مکشوفه زیویه زینتبخش موزه ملی ایران، موزه لوور پاریس و موزه متروپولیتن نیویورک است.
علاوه بر زیویه، شاهکار صخرهای غار باستانی و صخرهای کرفتو در محدوده تاریخی باستانی سقز با کتیبه یونانی معروف خود موسوم به «معبد هراکلس»، گواهی بر استمرار سکونت و اهمیت سوقالجیشی منطقه در دوران سلوکی و اشکانی است.
گاهشمار تاریخی؛ سقز در گذر هزارهها و قرون
برای درک جامع از فراز و فرودهای تاریخی سقز، رویدادها و دگرگونیهای ساختاری شهر در جدول تحلیلی زیر گردآوری شده است:
تکوین بافت شهری؛ محلات کهن و یادگارهای مدنی سقز
شکلگیری کالبد کهن شهر سقز بر پایه توپوگرافی دره رودخانه چم سقز و تپههای تاریخی مرکزی صورت پذیرفته است. هسته اولیه شهر در پیرامون «نارینقلعه» یا تپه «ناوقهڵا» (میانقلعه) شکل گرفت. به مرور زمان با رشد جمعیت و رونق بازرگانی، بافت مدنی گسترش یافت و محلات تاریخی زیر پدید آمدند:
- ناوقهڵا (میانقلعه): اصیلترین و مرتفعترین بخش تاریخی شهر که بقایای دژ کهن حکومتی بر فراز آن قرار داشت و امروزه همچنان نماد هویت کهن سقز است.
- سهرپهچه (سرپچه): یکی از کهنترین محلات مسکونی سقز با کوچههای پرپیچوخم، دیوارهای کاهگلی خشتی و ساباطهای دیدنی که محل سکونت بزرگان و بازرگانان بنام شهر بود.
- شارهبانی (شهربانی قدیم): کانون اداری و نظامی شهر در اواخر دوره قاجار و پهلوی اول که در اسناد تصویری تاریخی بارها بازنمایی شده است. برای مشاهده تصویر تاریخی این منطقه در سال ۱۳۳۹، به سند عمارت شهرداری سقز در سال ۱۳۳۹ مراجعه نمایید.
- دباغخانه: راسته کهن صنعتگران پوست و چرم در مجاورت بستر رودخانه که نشانه دیرینگی صنایع دستی و فرآوری چرم سنتی برای تولید کلاش و ابزار سوارکاری بود.
- کهنهسرباز و بافت بازار: مجاور راسته طلافروشان و کاروانسراها که محل زندگی اقشار گوناگون از جمله کلیمیان باستانی سقز در سدههای پیشین بود که به تجارت پارچه و جواهرسازی اشتغال داشتند.

مسجد تاریخی دو مناره؛ شاهکار معماری مذهبی دوران افشاریه در قلب بافت کهن شهر سقز.
زبان، مذهب و ساختار فرهنگی مردم سقز
مردم اصیل سقز از قوم اصیل آریایی کُرد هستند و زبان مادری آنان زبان کردی است. گویش غالب در شهر و تمامی روستاهای تابعه، کردی سورانی (زیرگویش موکریانی) است که یکی از فصیحترین، غنیترین و قاعدهمندترین لهجههای ادبی زبان کردی به شمار میرود. ادبیات مکتوب و مکتب شعری موکریان در سدههای اخیر شاعران، عارفان و مورخان بلندآوازی را به جامعه ایران و خاورمیانه پیشکش کرده است.
از نظر مذهبی، اکثریت قاطع مردم شریف شهرستان سقز اهل سنت و پیرو فقه امام شافعی هستند. پیوند عمیق میان آموزههای زلال دینی، عرفان مداراگرایانه طریقتهای قادریه و نقشبندیه، و همبستگی دیرین اجتماعی، فضایی آکنده از صفا، مهماننوازی و اخلاقمداری را در این دیار حاکم ساخته است. همچنین تاریخ این شهر روایتگر قرنها همزیستی مسالمتآمیز میان مسلمانان و اقلیت کلیمیان بومی بوده که تا نیم قرن پیش در محله کلیمیان و راسته بازار در کنار برادران مسلمان خود در کمال احترام متقابل زندگی میکردند.
سقز امروز؛ نبض تپنده بازرگانی و فرهنگ کردستان
امروزه سقز با جمعیتی فراتر از ۱۶۵ هزار نفر در نقطه شهری و بیش از ۲۲۶ هزار نفر در سطح شهرستان، جایگاهی ممتاز به عنوان دومین کانون تمدنی و جمعیتی استان کردستان داراست. اتصال به شبکه هوایی کشور از طریق فرودگاه شهدای سقز، قرارگیری در شاهراه ترانزیتی شمالغرب به جنوب کشور، و از همه مهمتر دارا بودن بزرگترین قطب توزیع پارچه خاورمیانه در بازار سنتی و پاساژهای پررونق، جایگاهی بیرقیب به این شهر بخشیده است.
اگر قصد سفر و سیاحت در این دیار پررمز و راز را دارید، پیشنهاد میکنیم راهنمای کامل راهنمای سفر به سقز؛ از بازارهای قدیمی تا طبیعت و روستاهای دیدنی و تحلیل غنی مردمشناسی زندگی در سقز؛ فرهنگ، آدابورسوم، موسیقی و ادبیات را مطالعه فرمایید.
پرسشهای متداول درباره شهر سقز (FAQ)
سقز در کدام استان قرار دارد و فاصله آن تا تهران و سنندج چقدر است؟
شهرستان سقز در شمال استان کردستان واقع است. فاصله سقز تا شهر سنندج (مرکز استان) حدود ۱۹۰ کیلومتر و فاصله زمینی آن تا تهران حدود ۶۲۰ کیلومتر (مسیر زنجان – بیجار – دیواندره یا تبریز – میاندوآب – بوکان) است.
آیا نام سقز واقعاً از نام قوم باستانی سکاها گرفته شده است؟
بله، مستندترین نظریه در میان خاورشناسان بنام از جمله دیاکونوف و گیرشمن این است که پس از هجوم سکاها در سده هفتم پیش از میلاد و استقرار ۲۸ ساله آنان در پایتخت مانایی زیویه، این خطه به نام سکاها (ساکز/اسکیتی) نامیده شد که به مرور به سقز تبدیل گردید.
قدیمیترین اثر تاریخی و باستانشناسی ثبتشده در سقز کدام است؟
دژ باستانی ۳۰۰۰ ساله زیویه (متعلق به هزاره اول پیش از میلاد) و غار باستانی کرفتو با کتیبه دوران سلوکی-اشکانی، از کهنترین آثار شاخص و ثبت ملی این شهرستان هستند.
زبان و مذهب ساکنان شهر سقز چیست؟
اهالی شهر سقز کُردزبان بوده و به گویش کردی سورانی (لهجه فصیح موکریانی) سخن میگویند. از دیدگاه مذهبی نیز اکثریت قاطع مردم مسلمان اهل سنت و پیرو فقه امام شافعی هستند.
منابع و اسناد پژوهشی معتبر
- فاروقی، عمر (۱۳۶۹). «نظری به تاریخ و فرهنگ سقز کردستان»، انتشارات محمدی، سقز.
- دیاکونوف، ایگور میخائیلوویچ (۱۳۸۳). «تاریخ ماد»، ترجمه کریم کشاورز، انتشارات علمی و فرهنگی، تهران.
- گیرشمن، رومن (۱۳۷۴). «ایران از آغاز تا اسلام»، ترجمه محمد معین، انتشارات علمی و فرهنگی.
- معتمدی، نصرتالله (۱۳۷۵). «زیویه: کاوشهای باستانشناسی در ارگ کهن مانایی»، سازمان میراث فرهنگی کشور، پژوهشکده باستانشناسی.
- پیرنیا، حسن (۱۳۸۰). «تاریخ ایران باستان (جلد اول: مادها و سکاها)»، انتشارات دنیای کتاب، تهران.
- مرکز آمار ایران (۱۳۹۵). «نتایج تفصیلی سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۹۵: شهرستان سقز»، نشریات آماری سازمان مدیریت و برنامهریزی استان کردستان.
- ایزدپناه، حمید (۱۳۶۳). «آثار باستانی و تاریخی کردستان و مناطق همجوار»، انجمن آثار ملی ایران.
- سالنامههای سلطنتی سارگون دوم و آشوربانیپال، کتیبههای میخی موزه بریتانیا و موزه ملی بغداد در بازخوانی مرزهای سرزمین مانایی.